|
|
1. Klink-dichten
Op de Geurige Zang-Godin van den Heere Dr. W.G. van
Focquenbroch,
Fiskael op de kust van Guineé.
Lief-hebbers van een klucht, en droge snoeperyen
Komt voegt u aen den disch: Thalye schaft hier milt
Papier-banket op, dat elck smaaklijk en gewilt
De Gasten kan verzaên by leden en by ryen:
Vint dan uw honger smaeck in deze snakeryen,
Door Focquenbroch geteelt, die zoo zyn uren spilt
En strekt een deken aen het vaersemaeckers gilt,
Herwenscht uw Brero niet, noch zyne boerteryen.
Die loopjes zyn vernuft voor lieden, net van tael
Dese Arts en Dichter, deze Duitsche Martiael,
Dekt ieder, naer zyn smaeck scherp, zerp, of heet of doof
is
In zyne Zang-Godin, zyn leste Testament,
Een beter tafel, dan men elders is gewent,
Verzien met celery, smoock, oesters, sprot, ansjovis.
Ia wel, 'k sie jy bendt dan seeper
Bruydt en Bruygom met malckaer:
Och! de liefde is als peeper,
Sey mijn sael'ge bestevaer.
Want hy brandt en maeckt geen blâaren,
En sy warmt een mensch soo wel,
Dat m'er kan een rock mee spaeren,
Van een dubbelt vosse-vel.
Bloed! wat komtje dit ter staede
Jonge luy in deese tijt?
Wijl je scjier als gaer gebraeden,
Van de min sijn fackel zijt.
Die u kouw noch windt doet voelen,
Mits u die, door bloedt, en murgh,
Een kleyn vuurtjen doet krioelen,
Dat je warm maeckt durch ont durch
'k Loof de blauw-gekaeckte winter
Heeft op u t'hans weynigh vat;
Wijl je sonder vuur, of splinter,
Warmer bendt als ' Aecksche badt.
Seepers, 'k loof het by te slaepen
Is t'hans wel een fraeye saeck;
Daer ick vast op stae te gaepen,
Als een exter op een staeck,
Want ick moet my sleghs beleyen
Met een deecken drie of vier,
Die my somtijts noch by tyen
Wel doen krimpen als een mier.
Had ick toch van Swaene-veeren,
Maer een arm vol in mijn Bedt!
'k Loof 't souw my dan oock niet dderen,
Dat nu vaeck mijn slaep belet.
Doch, wat kan my 't wenschen baeten?
Niet een sier, och soo 't soo was,
Duysent tonnen vol ducaten
Quamen niet by my te pas.
Maer dit sijn sleghs viese vaesen,
Want al wensch' ick dard half jaer,
'k Loof ick had, voor al mijn raesen,
Al soo veel van 't een, als 't aer.
En jy goe-luy onderwijlen
Stapt vast uw geluck te moedt;
Wyl de min u door sijn pylen,
Al uw wensch bekomen doet.
Want ghy bruygom, kryght een bruytje,
En ghy bruytje, kryght een man,
Door wiens hulp het minne guytjen
Al uw smart geneesen kan.
Mits hy u flus met uw beyen
Leeren sal het A. B. C.
Van het geen in ouwe tyen
Adam met sijn Eva dee.
Die gestrengelt in vier armen,
't Eerst bedaghten, met een swier,
Hoe dat men sich kan verswarmen,
Schoon men na[e]ckt is, sonder vier,
Want dat was het eerste ambaght,
' Geen zy pleegde na hun schuldt:
't Welck die moode in hun stam braght,
Die jy nu mee volgen sult.
Want de bouw-kunst die hy leerde,
Hingh niet van zyn ploegh alleen,
Daer hy d'aerde eat mee keerde,
Die soo hart wierd als een steen;
Maer bestondt oock in dat ploegen,
' Geen hem met zyn ribbigh wyf
Vaeck dee van den arbeydt swoegen,
Of hy had de koorts op 't lyf.
Want dat was de aerde bouwen,
Dat was saeyen in de Voor,
Die de weereldt op moest houwen;
Want daer groeit en bleoit zy door.
En dit ambaght, jonge luytjes!
Sulje nu mee leeren gaen;
En mee planten gaen die spruytjes
Die de weereld doen bestaen.
Spruytjes, segh ick, die na deesen,
Als j'er hebt een half dosijn
(Want dat tal dat moet 'er weesen)
Al je vreugde sullen zijn.
Mits 's als telgen van olijven,
Om je taeffel sullen staen;
Daer vaeck niet veel op sal blijven,
Als haer kaeckebeenen gaen.
Want dat tuygh souw met sijn sessen,
Soo een quant als meester Fock,
d'Ooren van sijn kop, of vressen,
Met de noppen van sijn rock.
Want door 't roeren van haer kaecken,
Kan dat volck met goet fatsoen,
Beurs en taeffel schaeloos maecken,
Sonder dat haer tanden bloen.
Doch by wel-beduytte luyden,
Als mijn Heer den Bruydegom,
En Mejuffer 't puyck der Bruyden;
Is dat goet sleghs wellekom.
Want dat's d'oorsaeck van hun trouwen;
En dat's d'oorsaeck, dat hun slaef,
Die sijn ooren fraegh souw houwen,
Niet kan bidden om die gaef.
Doch ick loof jy word dit praeten,
Jonge-luy! te met al moe;
Wel ick sal 't dan hier by laeten,
Want jy wildt na Bethlem toe;
Om drie Keuninckjen te speelen.
'k Sie het wel aen onse Bruydt,
Die ick wed, by mijner zeelen;
Dat ons wenst ter kaemer uyt.
Nouw, jy sult de Keuningh trecken,
Bruydtjen wildt soo bangh niet sien;
Jy sult Keuningin verstrecken,
Met de alderlanghst van Drien.
Gaet sleghs safjens heenen stappen;
Niemandt isser die 't belet;
Niemandt sal het kunnen klappen,
Dan de deeckens van je bet.
Deeckens, segh ick die getuygen
Sullen sijn van dit krioel,
Van dat kussen licken suygen,
Eyndlijck van al 't soet gewoel,
Daer jy sult de nacht in slijten;
En waer van jy morgen vroegh
Light noch eensjes sult ontbijten,
Schaft de Bruygom sleghs genoegh.
Doch my dunckt, ick souw gaen enden,
En ick loop op een Gallop;
'k Wil mijn toom dan om gaen wenden,
En gaen houden strick strack op;
Met u maer alleen te seggen,
Dat, wijl dat jy van de nacht
Light niet veel op zy sult leggen,
Dat je neemt wel goeje acht,
Soo sy door 't om hoogh te kijcken,
Light een Staert-Star wierd gewaer,
Dat je niet en moet beswijcken,
Want sy dreyght met geen gevaer;
't Sijn natuerelijcke saecken,
Lieve Bruydtjen! en daerom,
Wildt j'er sleghs mee vrolijck maecken,
Vind j'y s'aen je Bruydegom.
Griet seyt, sy leent haer buyck alleen maer aen haer vrinden
Waer souw men dan in't landt een vyand van haer vinden?
Kees Hoddebeck voert steets, waer dat hy is, het woordt.
Soo dat men niemandt dan sijn lompe snappert hoort.
Hoe na meent deese vent voor kaecklen gelt te krijgen?
Neen: maer hy wil dat elck hem gelt geeft om te swijgen.
Van Lijsjes Voeder-vat sprongh lest het bomgat open;
Waer uyt met groot ghedruys, een waessem quam gesloopen,
Die met sijn vuyle lucht het neus-gat trof van Saer:
Dus vloogh d'onreyne Geest van't eene Swijn in't aer.
Ghy vraeght uyt wat voor reen, dat ick de Stadt uyt vlie?
't Is, om dat ick op 't landt jouw tronie niet en sie.
Indien't ghehoorent volck (de Heer die zy haer bevriendt)
In d'andre werelt eens de beste plaets verdient.
Hier leydt'er een (sijn wijf heb danck)
Die sitten sal op d'eerste banck.
Waerom staet hier de min dus blindelingh gedreven?
Ist om mijn onluck niet te sien?
Of ist, om dat hy u misschien
Om Goddlijcker te sijn, sijn oogen heeft gegeven?
Ghy tiert, en raest, om dat uw Hondt
Sijn muyl, of alias, sijn backhuys,
Al snuffelend steecken gaet aen strondt:
Maer wijl hy kust soo vaeck uw mondt,
Soo dunckt my doet het beest geen sondt,
Hy is geleert op lucht van't kackhuys.
Hier leyt een fijn-man, die wel eer
Stierf door sijn eygen lijf-geweer:
Wijl hy daer mee, om tijt verdrijf,
Wat speelden op sijn buur-vrouws lijf.
Waer hy nu is kan ick niet gissen:
Maer'k souw schier wel gelooven, dat
Hy't Paradijs heel vlack sal missen,
Soo hy de wegh soeckt door dat gat.
IL est vray, que j'estois confus
Quand je vous vis, charmante Elvire.
Une ardeur, que vostre oeuil inspire,
Fit, que tout rouge au nez j'en fus.
Vous fistes fort bien de vous rire,
D'un grand garcon si malotru;
Mais à regret j'ay entendu
(O beauté que si fort j' admire!)
Que vous me nommez confondu:
Car confondu ne veut pas dire
La mesme chose que confus:
Demande le à vostre cul,
Dont le feu peut fondre la cire,
Et rendre vostre con fondu,
Qui poutant n'en est pas confus.
Satiabor cum appauerit Gloria tua.
IN't Rijck en schoon Egypten-landt,
Kruypt in de schauw der hooge boomen,
Al't ruysschen door het dorre sandt,
Een Cristalijne beeck, die door zijn silvre stroomen
Den matten reysiger met vreughd tot drincken nood;
Doch, in de plaets van hem te laeven,
Heeft het vergift in sigh begraeven,
Dat dorst verschaft na dorst, en met die dorst, de doot.
Want so fel is sijn helsch fenijn,
Dat het, en hart, en ziel, doet branden,
En al het waeter van sijn stranden
Nooyt voor uw dorst genoegh laet zijn.
Dit rijck Egypten-landt is als de weereld selve:
Die met een schoone schijn, het oogh met wellust vleydt,
Maer die door sijn Fenijn van onvernoeghtsaemheyt,
Komt alle vreught, en luck, in pijn en smart bedelven
Wat baet het ydle wereldts goedt?
Wat baeten Scepters en wat kroonen?
Wat is't besit der goude Troonen?
Soo hy, die besit, 't vernoegen derven moet?
En steets in sijn ontruste sinnen,
Geport zijn om yets vreemts te minnen?
O schoone Clio! daelt, ey daelt van uw Parnas,
Om met uw Cyter-slagh mijn vaersen op te proncken;
Noemt my een, die wel eer heeft van dit nat gedronken,
En drinckend, nooyt versaedt, maer eeven dorstigh was.
David, waerdste soon sijns vaeders,
Die wel eer het wolligh vêe
Soo vol vreugde weyden dêe,
Door de varsch-bedauwde blaeders;
Ongetroffen van dat quaedt,
't Geen met onrust, en met sorgen,
Van den avondt, tot den morgen,
Alle vreught ter needer slaet.
Dees avond nochtans geen rust in dit geluckigh leeven;
Waer voor light meenig vorst sijn Scepter had gegeeven
Dickmaels sagh hy, hoe een Leeuw,
Hoe een troep van Wolf, en Beeren,
Dat hy, sonder ooverwegen
Het schrickelijck gevaer, van muyl van klauw, en tant,
En wolf, en leeuw, en beer, ter neerslaet met sijn handt
O nieuwen Hercules! sult ghy hier by uw lusten
Voortaen wel laeten rusten?
En wel vernoeght zyn met de eer,
Van dus den schrick te zyn van leeuw, van wolf
O neen, seyd hy, geensins: dees kraght,
Die my den heemel heeft gegeven,
Die wil dat ick dees hut veraght,
Om na een hooger staet te streeven
Die wil niet dat de wilde dieren
Alleen getuygen van myn daan;
Myn moedt derf na iet hoogers staen;
Myn kruyn eyscht palmen, en laurieren.
Dees ooverwinning is te kleyn,
Om myn ontsteecken moedt te koelen;
Den opgeblaesen Philisteyn
Die moet ick doen myn kraght gevoelen.
Het viandlijcke heyr, dat met d'Hebrëer spot,
Dat wil ik buygen doen, en swighten,
Om aen den Isralietschen God
Voor eeuwigh, tot sijn eer, Trofëen op te righten.
Dus spreeckt hy met een nieuwe gloedt,
Ontrocken in sijn jonge sinnen;
En laet, met onversaegden moedt,
Sijn stal, en treet het leeger binnen.
Hier dunckt my sal hy sijn vernoeght,
Met d'eerste veltslagh by te woonen,
Om u neevens andere te toonen,
Wat kracht hem God heeft toegevoeght.
Maer neen seyd hy, ick sie dien trotsen Goliad,
Aen't hooft der kloecke Philisteynen
Te trots te moedigh en te prat,
Het heyr van Israël bespotten, ver verkleynen.
Het lust my deese hoon, en spot,
In spijt van Baal, en Astaroth,
Op dees hun opper-hooft te wreecken;
Geeft God my noch die selfde kracht,
Daer ick den Leeuw mee t'onderbracht,
Soo sweer ick hem den kop te breecken.
Dus spreeckt hy moedigh, en alleen.
Gewaependt met vijf gladde keyen
Doet hy met onverschraeckte trêen,
Sigh tot aen 't Reusen leeger leyen.
Hier vind hy, na sijn wensch, den Reus ter strijt gereet:
Aen wien 't gesicht, hoe straf, en wreet,
Aen wien een weevers-boom, in sijn verstaelde vingren,
Gansch geen beschut gaf, voor een handt,
Die hem ter neer wierp in het sandt,
Door hem een gladde key in't beckeneel te slingren.
Daer viel den lompen Reus ter neer;
Dus zeegen praelden den Hebreer
Over het hooft der Philisteynen;
Waer van de moedt, toen door dees slagh
Hun hoop en steun ter needer lagh,
Terstondt gingh als een roock verdwijnen.
Een yeder vlucht geswind, en snel,
En wordt van 't zaedt van Israel,
Vervolgt, verstroyt en neer-geslaegen.
Wijl David 't schrickelijck Reusen-hooft,
Van leeven, bloed, en geest berooft
Gaet van de doode romp af saegen!
Waer mêe hy, als in zeegen prael,
Geleyd wordt tot in 's Kooninghs sael,
Verseldt van Juffers, en van Maeghden;
Wiens Harpen-spel, en Cyter-slagh,
Wiens stem, om deese Neederlagh,
Van Saul, en Davids lof gewaeghden.
Wildt danssen, en springen,
(Dus hoorde men singen)
Wild d'eertijtels melden,
Van onse twee helden.
Vlecht Palm, en Lauwrieren,
Om haer te vercieren;
En laet ons hun strijden,
En daeden, verbreyden;
Door die te doen maelen
In steen en metaelen,
Om altijt na deesen
Onsterflijck te weesen.
Dus sal onsen Kooningh,
Die seedert sijn Krooningh
Heeft duysent verslaegen,
Sijn lof doen gewaegen,
Waer dat men na deesen,
Sijn daeden sal leesen.
Doch David den harder,
Die sal noch veel varder
Sijn eer sien verbreyden,
Nadien hy in 't strijden
(Als 't puyck aller helden)
Tien duysenden velden.
Des sal oock sijn leeven
De weereld door sweeven,
Dus sal men hem roemen,
Waer men hem hoort noemen.
Dus hoorde, David, door de doot van Goliad,
Sijn eer al singende verbeyden door de Stadt.
O Braeven heldt! gheluckighste aller menschen!
Wat kunt ghy noch meer wenschen?
Maeckt u dees eer dat gy den Reus versloeght
Nu eyndlijck niet vernoeght?
O neen antwoordt hy weer, ô neen;
De schoonheyt, en de wonderheen,
Die ick, gelijck een Son, in Michols oogh sie schijnen,
Die doen op nieuws mijn vreught verdwijnen.
Dees schoone dochter van de Vorst.
Vermeert mijn dorst.
En maeckt dat nooyt mijn ziel zijn rust sal kunnen vinden
Ten zy ick haer besit voor Bruydt en voor Beminde.
Hoe nu reuckloose jongelingh!
Wat seght ghy? wat zijn uw gedachten?
Een arme harder, soo geringh,
Derft die nae 's Koninghs dochter trachten?
Maer ja, uw goet geluck begunstight noch uw min;
De trouw maeckt u haer Heer, en haer uw Gemalin.
Wel beroemde Reus verwinnaer!
Dappren heldt, geluckigh Minnaer!
Siet hier dan eyndelijk het endt van al uw pijn:
Nu sult ghy, ja, nu sult gh'in 't endt versaedight zijn.
O neen, herseyd hy; wat kan 't helpen,
Schoon ick dees schoone bruydt besit?
Dees winst maeckt my noch meer verhit,
In plaetse van mijn brant te stelpen.
Al de genoote gunst des Konings baet my niet,
Tenzy ick met sijn kind, sijn Scepter oock geniet.
Een edelmoedig vuur komt my op nieuws ontsteecken,
Om vorst te zijn van 't Jooden-landt:
Want niets schijnt aen mijn luk 't ontbreken,
Dan kronen op mijn hooft, en Scepters in mijn handt.
David! hoe, waer wild ghy heenen?
Zijt ghy van verstandt berooft?
Is uw oordeel gansch verdweenen?
Dat ghy (alleen ghewoon een Harders-staf te draegen)
Sult machtigh sijn om kroon en Scepters t'onderschraegen?
Ach! waer heen dus spooreloos?
Kendt uw self en gaet niet varder;
Of denckt ghy dus reuckeloos,
Dat een arm onnoosel Harder,
Uyt een slechte schaepen-stal,
Dus op den hooghsten troon des werelts klimmen sal?
Ja, ja, de weerelt gansch verwondert om sijn daeden,
Die lacht, en siet met vreucht, sijn opgangh te gemoet;
Terwijl den Heemel, die vast tracht hem te versaeden,
Hem tot op Sauwels troon voorspoedigh klimmen doet.
Doch seght my, nu ghy dus verreesen
En alles 't geen ghy wenste, zijt,
Of ghy nu al uw onrust quijt,
En voortaen sult geluckigh weesen?
O neen: sulcks is onmoogelijck
(Antwoordt hy weer) soo langh mijn rijck
Moet in dees wreeden oorlogh leeven;
Den vyand die noch raest, en woed,
Moet ick eerst treeden met de voet,
Om my, en Israel, en vrêe, en rust te geeven,
Wel eeven soo als ghy 't begeert,
Komt het den Heemel u te gonnen;
Ghy quaemt, ghy saeght, en hebt verwonnen,
Ghy keert weerom, en triompheert.
Nu sal de vree in 't endt dan eens uw onrust staken,
En u vernoegt, gerust, en gelucksaeligh maken.
Maer neen, ô neen (antwoord hy weer)
Dat kan niet weesen, voor al eer
Den heemel aen dit rijck noch duysend komt te voegen,
Om my te vernoegen.
Maer ach; (vaerdt hy al suchtend voort)
Wie heeft'er ooyt op aerd gehoort?
Dat eenigh mensch vervult met sonden,
Vernoeght, en luckigh is gevonden?
Dan, ô mijn God! mijn hooghste goedt!
Sie ick alleen mijn luck te moedt,
Wanneer ick van dit vleesch ontslaegen
De Son uws heerlijckheydts hier boven sal sien daegen.
Soo sprak den Isralietschen Vorst,
Gevreesde Kooningh van veel rijcken,
Die schoon hy in gheluck vond weynigh sijns gelijcken,
Sigh niet geluckigh noemen dorst.
Leert hier uyt, sterffelijcke menschen!
Dat in dit sondigh traenen dal
Geen rust noch voorspoet is te wenschen,
't Geen u geluckigh maecken sal.
Na dien dat God den mensch op aerd geen rust kan geeven,
Want geen rust isser rust, dan die van 't eeuwigh leeven.
CLimeen! uw afzijn doet my sterven:
Mijn wanhoop, in dees hooge noot,
Sal u wel haest 't geluck doen derven
Van d'eer te hebben van mijn doot.
Helaes! hoe vreemt is uw vermoogen!
Daer light een ander nu misschien
Sterft door te veel te sien in uw oogen,
Daer sterf ick door u niet te sien.
DEn Staert-man kermt en klaeght van ramp
Wijl Pruyst (hier in dees kuyl begraeven)
Hem twee paer Scheepen vol met damp
Ontrukte, en sleepte in onse haeven.
Och! had dat volck geen neute blâen,
Of andre drooge en dorre basten,
Den damp was in haer landt gedaen,
En sy gedoemt tot eeuwigh vasten.
't Virginis Eylandt is verhuyst,
En aen den Amstel komen landen;
Wijl sulck een rijcken oeghst, door Pruyst,
Den Dogh geruckt wiert uyt sijn tanden.
Pruyst (segh ick) die, helaes, de doot
Trof in den vyand aen te klampen,
En door een te verdoemde schoot,
Voor eeuwigh heeft belet te dampen.
Dees leyd nu hier, en word tot as;
(Waer op misschien de wormen aesen)
Pas of hy 't overblijfsel was,
Dat uyt een damp-pijp is geblaesen.
Aenschouwer! die dit graf schrift leest,
En die misschien mee door sijn prijsen
Zijt met den damp gevoed geweest,
Houd stand en wilt hem eer bewijsen:
Bewieroockt dit sijn graf met smoock,
Van twee paer pijpen, alle daegen,
Op dat de wolcken van de roock
Sijn lof tot aen de starren draegen.
Soo sal hy, die ons damp-werck gaf,
Steets leeven sien sijn eer en glorie,
En selfs noch smaecken in sijn graf,
De vrucht en lucht van sijn victorie.
Voys: La Duchesse Royale.
1.
INdien, ô Goddelijcke maeght!
Uw slaefs getrouwe min u niet mishaeght,
Soo leyd toch dat hy klaeght:
Leyd dat hy sucht, niet om sijn strenge banden,
Maer om't geval sijn straffigheyt;
't Geen hem van u, die't light sijns leevens zijt,
Voor al te langh dus ongeluckigh scheyd.
Doch kost ick mijn pijn
Verseeckert sijn,
Dat in uw handen
Myn ziel, door u gewondt,
Die ouwe gunst noch vond;
Dan achten ick 't verdriet
Van't Afzijn niet,
Maer hoopte, trots 't geval,
Dat ick steets d'uwe weesen sal.
2.
Maer laes, dees hoop is nu als windt;
Nadien een ziel, die steets getrouw bemind,
Sigh nooyt gerust bevind.
Duysent beloften, en tien duysent panden,
Van weeder-min, en trouwigheyt,
Die maecken als 't geval hun saemen scheyd,
Sijn hoop tot wind, door onverseeckertheyt.
Doch kost ick &c. ut supra.
3.
Doch wijl de Son, waer hy sigh keert,
Van al wat leeft bemind word, en begeert,
Wijl elck sijn luyster eerd:
Soo sal voor vast uw glans oock elk doen branden,
Waer ghy voortaen uw straelen spreyd,
Waer door misschien een ander, die u vleyd,
U sal vergeeten doen mijn trouwigheyt.
Doch kost ick &c. ut supra.
1.
INdien ghy my gelijck ick u, beminde,
Schoone Climeen soo bleeft ghy niet soo schuw,
Ghy soud, als ick, de Min vol soetheyt vinden
En leed voor my, gelijck ick ly voor uw.
2.
Ghy soud niet haeten meer de sachte banden
Van't kleyne kind, noch oock sijn heerschappy,
Maer soud uw hart, als ghy het mijn siet branden
Voor u alleen, oock branden doen voor my.
3.
Ick vind't voor u soo heerlijck te lijden,
Dat ick de min geen pijn acht, maer genucht:
Daer ghy in teegen-deel, door die te mijden,
Voor 't soetst vermaeck van't jeughdigh leeven vlucht.
4.
Ach! laet uw hart, Climeen! eer eenmael raecken,
En gelooft vry, dat een, die trouw bemindt
Nooyt smart, noch pijn, noch ongeval kan smaecken,
Daer hy niet steets een dubble vreugt in vind.
GRaef Maurits is in't veld, en wil den Bisschop stuyten.
Wiens naeckt en hongrigh volck loopt 't Drent en Twenten
plat,
Terwijl een deel van haer omcingelt sit in't nat,
Dat men haer voor een wijl dêe klimmen nae haer
kuyten.
Ons Leeger tracht het haer in dat mourasch te sluyten
Terwijl den Fransman mêe haer veetert na het gat.
Den armen bouw-man vlucht, en kiest het haese-padt,
Terwijl den Stee-man klaeght, om 't schatten, scheeren,
snuyten.
De Staeten sijn by na, by nacht en dagh vergaert;
En schaffen tijt verdrijf aen Bisschop, en aen Staert,
Die met sijn Schotsche kop na geen Accoord wil hooren.
In't end, 't is al in roer, Trompet, en Trommel gaet,
De weereld is op hol; elck bickt op onse staet;
En ick bick op een pijp, die ick vast sit te smooren,
Heer N.N.
Op mij beê
Vraegh ick dy,
Of ghy my
Na de noen
d'Eer wild doen,
Van een uur
In de muur
Van ons huys,
In mijn kluys
Te besteen;
Daer ick geen
Tractement
Ben gewend
(Dan den damp
Die de ramp
Wegh doet vlien)
Aen te bien;
En die ghy
Steets met my
Hebt geschat,
Boven 't nat,
Dat de seyn,
En de Rhijn
Herwaerts send:
Want in't endt
Daer is niet,
Dat men siet
Dat de tijt
Safter slijt,
En't verstandt
Beeter spandt,
Ja den geest
Aldermeest
Op doet gaen,
Dan de blâen,
En het kruyt,
Dat men uyt
Goudsche aerd
By den haerdt,
Sit en roockt,
Dat het smoockt
Als een hel,
In een sel.
Soo het dan
Weesen kan
Dat ghy kund
Aen uw vrund
Doen de eer
(Spijt het wêer,
Dat de windt
Als ontsindt,
Raesen doet)
Dat gh'uw voet
Op sijn stoep
(Die een poep
Van de wacht
Van de nacht
Heeft bekackt,
En beplackt
Met een strondt,
Van een pond)
Neederset;
En uw tret
Soo door 't huys,
Na mijn kluys
Voort laet gaen,
Langhs de baen
Van mijn trap
Met een stap
Acht of tien;
Ghy sult sien
Dat gh'altijt
Welkom zijt
Aen een vrindt,
Die u mindt,
Aldermeest,
Om uw geest;
Dan al't geen
Dat 't gemeen
Rijckdom noemt;
Want men roemt
Met veel schandt
In dit landt
Sleghs op 't geldt,
Dat versmelt,
En verswindt,
Als de windt.
Daer ick sweer,
Dat ick eer
't Goudt vervloeck;
Want ick soeck
Na geen vreught,
Of geneught,
Die de tijt
Soo verslijt;
Maer na yet,
Dat men siet
Dat een mensch
Na sijn wensch
Leeven moet:
Mits 't gemoet,
Als het dit
Recht besit,
Daer een rust
En een lust
In bespeurt,
Die gescheurt,
Of verkort
Nimmer word.
Ghy daerom,
Die ick om
Deese schad,
Die ghy vat,
Recht besin,
En bemin,
Wild u spoen,
En voldoen
Dees mijn bêe:
Maeckt u rêe
Om geswindt
By uw vrint
Hier te zijn;
Dat's by mijn,
Die u lock,
Meester Fock.
GHy, die myn Dochter van papier,
In gouwe luyertjes gewonden,
Tot noch geen pil gift hebt gesonden;
('t Geen ick in sulcken braven vrouw,
Voor al te schraelen teycken houw,
Om door haer mildheyt met myn kaecken,
Een in haer waeffelen te raecken,)
U kom ick heeden te gemoet,
Om met een Cypriaensche groet,
U dit gedigje te vereeren;
Het geen uw daedlijck sal gaen sweeren,
Dat, wyl men u op deesen dagh
Van u geboort' vermaenen magh,
Dat ick soo vrooijck trock aen 't rymen,
Dat ick des meende te beswymen,
Want doght ick) nu sal my dat wyf,
Haer broodt niet houwen uyt het lyf,
(Ten zy dat sy 't my wouw ontsteelen)
Al souw'er meer dan een mee speelen,
Des stiet ick daedlijck , met een swier,
Dees seegeningen op 't papier;
Die soo zy wat aen u beklyven,
U sullen maecken 't puyck der wyven.
Voor eerst, soo wensch ick, dat de min
Steets huysvest in u huysgesin;
En dat het knorren, met het kijven,
Voor eeuwigh daer magh buyten blijven:
Op dat uw hond, 't zy reu, of teef,
Selfs met uw kat in vrindschap leef:
En dat sy nimmer, onder 't speelen,
't Broodt uyt malckanders kaecken steelen;
Maer even alshaer heer, en vrouw,
Stee vreedigh leeven door de trouw.
Ick wensch voorts, dat uw goe mameere
U noch het ambacht eens magh leeren,
Van vrucht te teelen, uyt een landt,
Dat light genoeghsaem word beplant,
Maer 't geen noch echter van sijn leven
Geen saedt, noch spruyten heeft gegeeven;
Op dat ghy van haer weeten meught,
Hoe sy't geklaert heeft in haer jeught,
Toen zy de braefste vrouw der vrouwen,
Eerst op de weereld aen dee schouwen,
En die in lichaem, en in geest,
Steets is de eer van 't y geweest.
Voort wensch ick dat Mercuur u zeegent,
En soo met sijn talent bereegent,
Dat steets uw winckel (in de plaets
Dat die nu dickwils van veel maets,
Die veel meer kaeckelen, dan koopen,
Bykans word onder voet geloopen)
Des morgens. s'avonds, en by dagh,
Gestaegh van koopluy krielen magh:
Die Wouter, met een knecht, ses, seeven,
Geduerigh werck van binden geven,
En maecken, dat selfs Meester Jan
Nooyt uit sijn winckel weesen kan;
Om na sijn tuyn te loopen draeven,
Waer dat men seyd dat hy met graeven,
Met planten, saeyen, en soo voort,
Al meenigh uur, en duyt versmoort:
Ick wensch u voorts in alle dingen,
Of geen of bey veranderingen:
'k Wensch u, en in, en buyten 's hyus,
Steets vry te sijn van ramp, en kruys:
Ick wensch selfs, dat uw dienstmaeght Lijsje,
Dat anders is een handigh meysje,
Nooyt pot, of pan, aen stucken breekt,
Of dat sy 't bier niet wel ontsteeckt,
't Geen anders, door veel uyt te lecken,
Mee op kyvagie kan verstrecken.
Hier wensch ick by, dat uw Gemael,
't Zy middagh, of 't zy Avondmael,
Sigh nooyt magh met de keucken moeyen;
Die aers mee onrust uyt kon broeyen:
Want 't is de wijven altijt leet,
Dat yemandt in haer ambacht treet.
Want als de man eens na sijn mode,
't Zy vleys, of vis, of saus, wil sooden,
Of dat hy Fricassades maeckt,
Waer van de geur juyst 't wyf niet smaeckt,
E dat sy dat dan aen moet kijcken,
En hem sleghs sout, of eeck, aen rijcken,
Of yetwes dat daer toebehoort,
Dan valt'er somtijts wel een woort,
Dat, om geen twist in huys te krijgen,
Veel beeter weesen souw te swijgen;
En 't geen ick daerom wenschen wil,
Dat u nooyt aenley tot geschil.
En om myn wenschen kort te maecken,
Soo wensch ick u in alle saecken,
Soo veel geluck, en heyl, en vreught,
Als ick u waerd vind door u deught.
Dat is te seggen wel verstaende,
Met soo veel inkomst alle maende,
Als Mon Cusin, Myn Heer Louys,
In ses jaer soeck maeckt in Parys.
En binnen 't jaer, een kleyn, soet schelmpje,
Dat met een toe, of oopen helmpje,
(Doch beeter waer 't, na myn verstandt,
In dien 't kost pissen aen de wandt)
Uyt u magh in de weereld springen:
Om u in 't kort te leeren singen,
Van uye, suye kindelyn:
Waer door je dan bevryd sult zyn
Van jongens by de buurt te steelen,
Om by gebreck daer mee te speelen.
En waer door d'arme Meester Ian,
Met lief bevyd al weesen van
Dat spotten, scheeren, en verwyten,
Dat hy sigh vaeck na 't oor voelt smijten,
En 't geen (soo ick was in sijn stee)
My langh al hulp versoecken dee.
Doch soo myn wenschen, met myn hoopen,
Eens na de kunst komt af te loopen,
Soo meen ick dat de luy misschien,
Noch korts sijn mans-kraght sullen sien;
En hem noch sullen prysen moeten;
Wanneer s'u als Mamà begroeten,
Dit en noch vry wat meer daer by,
Word u met 't hart gegunt van my,
Die u voor 't laetste wel derf sweeren,
Gelyck een practizyn met eeren,
Dat (spyt je waeffels en je taert,
Daer wyl je heeden zyt verjaert,
Ick haest myn maeght mee hoop te styven)
Ick graeg, ja selfs met vreught sal er blyven
Van Juffrouw J.W.
De slaef, tot in het Vaegevier.
Hier leydt in 't onder-aerdsche hock
Het rist van d' arme Mr. F.
Begraeven onder deesen koor-steen:
Hy was gebooren t'Amsterdam,
Soo swart als een Westfaelse-ham,
Door roockt gelijck sijn besjes schoorsteen.
Den roock was oock sijn Element;
Waer door hy meenigh parckement
Heeft om den damp aen stuck gekurven.
Hy heemeld' op een Donderdagh;
Had hy gewacht tot Saterdagh,
Hy was soo vroegh noch niet gesturven.
|
